Nou, dat geloof ik direct. Echt waar. Beau zegt dat hij geen seconde van Renze heeft gezien, en ik knik. Alsof ik een kop koffie laat staan omdat ik bang ben dat het Renze is.
Je snapt het toch? Twee mannen. Eén zender. Twee programma’s. Eén mislukking. En dan denk je: wie krijgt de schuld? Maar nee, wacht. Het is geen wedstrijdje wie het meeste medelijden krijgt. Het is Nederland. Hier wordt gesproken. En gelachen. En genegeerd.
Beau zegt: ‘Néé!’ Alsof hij betrapt wordt op het stelen van een koekje uit het pralinenpakket van collega’s. Alsof iemand vraagt: ‘Heb je al gekeken?’ en jij denkt: ‘Nee, natuurlijk niet. Ik ben toch niet gek?’ Maar wel met een glimlachje. Zo’n glimlachje dat zegt: ‘Ik heb niks gezien, maar ik weet alles.’
Renze doet nu wat Beau deed. Zit achter een bureau. Vraagt vragen. Lacht. Of niet. Dat weet ik niet. Want Beau heeft het niet gezien. En ik ook niet. En jij waarschijnlijk ook niet. Want wie kijkt er nu naar een talkshow die begint met een nederlaag?
Maar ik zeg niet dat het slecht is. Ik zeg alleen: het is moeilijk. Je moet lachen, maar niet te veel. Je moet serieus zijn, maar niet saai. Je moet mensen aantrekken, maar niet smeken. En ondertussen denkt iedereen: ‘Is dit nou beter dan Beau?’
Maar Beau zegt: ‘Néé!’ Geen seconde. Geen minuut. Geen glimp. Alsof Renze een ex is die opnieuw trouwt en jij doet alsof je de uitnodiging nooit hebt gekregen.
En toch. Ergens, diep vanbinnen, denk ik: Beau heeft het wel gezien. Of minstens één keer. Of een fragmentje. Of een screenshot. Of de titel. Of de naam. Want hoe kun je nou helemaal niets zien? Tenzij je echt stopte met kijken. En met luisteren. En met ademen.
Maar dat doet niemand. Zeker niet in de media. Hier kijken we altijd. Ook als we zeggen van niet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘