Een lul verdient meer

Een billboard langs de A10 met de boodschap ‘Een lul verdient meer’ – nee, dit is geen satire op een column van Paul Jansen, maar een serieuze marketingcampagne van een opkomend HR-techbedrijf. En terwijl ondernemers zich schrap zetten voor de nieuwe wet op loontransparantie, staat burgemeester Femke Halsema met een verbeten gezicht in de Volkskrant te dreigen met verwijdering. Alsof een beetje volksvermaak de verkeersveiligheid in gevaar brengt. Alsof de snelweg ooit een plek was van morele zuiverheid.
Ik zeg: laat die tekst staan. Niet uit rebellie, maar uit respect voor de waarheid. Want wat is de kern van die nieuwe wet? Dat je als werkgever binnenkort verplicht bent om salarissen openbaar te maken. Geen poëzie, geen sentiment – gewoon markttransparantie. En wat is de boodschap van het bedrijf erachter? Dat je als ondernemer nu eindelijk moet kiezen: of je betaalt competitief, of je ziet je beste mensen vertrekken naar een concurrent die dat wel doet. Simpel. Scherp. Onaangenaam.
Fröhlich, de oprichter van dat bedrijf, is geen populist. Hij is een ondernemer die inziet dat het tijdperk van de sluimerende loonstructuur voorbij is. Waar jij jarenlang je personeel liet dromen van een salarisverbetering tijdens de jaarlijkse evaluatie, daar klopt nu een data-analist aan met een benchmark in de hand. En die zegt: je betaalt 22% onder markt. Fout. Duur. En vooral: zichtbaar. De wereld wordt transparanter, of jij dat nu chic of ongepast vindt.
Halsema wil de boodschap weghalen omdat die ‘vernederend’ zou zijn. Alsof het woord ‘lul’ harder schokt dan het feit dat een vrouw bij jou nog altijd gemiddeld 18% minder verdient dan een man met dezelfde functie. Hypocrietje. De gemeente Amsterdam, nota bene, kampt met structurele diversiteitsproblemen in haar eigen leidinggevende scharen. Maar ja, daar is geen billboard voor nodig. Daar heeft men een commissie voor ingesteld. Met een budget.
De echte boodschap van dat bord is niet seksistisch. De echte boodschap is: pas op, als je niet betaalt wat mensen waard zijn, dan zijn ze weg. En dan verdien jij, als werkgever, niet meer. Punt. Geen morele oproep, geen feministische slogan – een economische realiteit. En als die realiteit je niet aanstaat, dan is het tijd om het ondernemerschap los te laten.
Want sentiment is geen businessmodel.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business