Het Concertgebouw is uitverkocht

Het is geen kunst, het is marketing. In een tijd waarin het klassieke concertcircuit in de rest van Europa afbrokkelt onder budgetzorg en generatievervanging, zit het Concertgebouw vol. Vol. Niet met grijze mantelpakken, maar met jonge mensen in oversized jassen, half high van een wijntje in de foyer, half high van het feit dat ze hier überhaupt zijn. En wie denkt dat dit toeval is, heeft geen flauw idee van de machine die daar achter loopt.
Er is geen ruimte meer voor sentimentele zwerftochten door de muziekgeschiedenis. De tijd van ‘kunst omwille van de kunst’ is overleden in een vergaderzaal op het Zuid, waar iemand met een tablet en een data-overzicht de doelgroepsegmentatie van het afgelopen kwartaal presenteert. Job Noordhoff, de man die achter de schermen van Adfo-Inside staat, praat niet over ‘soul’ of ‘passie’. Hij praat over CAC, LTV en conversiepercenes. En terecht.
Sponsoring is niet langer een gunst, het is een strategische investering in merkafzet. Kijk naar de samenwerking met fintechbedrijven of duurzame modemerken – die betalen niet voor een logo op een programma, ze betalen voor toegang tot een geconsumeerd, geanalyseerd en gekwantificeerd publiek. Elk applaus, elke ticketaankoop, elke klik op een stream wordt getraceerd, geturbocharged en omgezet in een profiel. En dat profiel is goud waard.
Muziekgenres worden niet meer gekozen op basis van esthetiek, maar op convergentie. Denk je dat er echt een artistiek comité zit te dromen over een crossover tussen Mahler en dubstep? Nee. Er staat een data-analist die ziet dat 24-jarige Amsterdammers met een voorkeur voor minimal house ook een 68% overlap hebben met avonden waarbij de viool solo wordt gespeeld. Dus: je doet het. Je noemt het ‘innovatie’, maar het is gewoon A/B-testing met violen.
En dat is precies waarom het werkt. Omdat er geen poldergedoe is, geen ‘laten we het eens bespreken in een groep van twaalf’. Er wordt beslist. Er wordt gemeten. En als het niet werkt, wordt het geschrapt. Geen rouw, geen commissies, geen ‘maar we doen dit al vijftig jaar’. De Zuidas kent geen traditie, alleen resultaat.
Maar let op: dit is geen redding van de cultuur. Dit is het overnemen van de cultuur door de economie. En ik heb geen problemen met die machtswissel. Integendeel. Want waar kunst faalt – in visie, in structuur, in leiderschap – vult het kapitaal aan. En als het Concertgebouw nu vol zit met mensen die normaal gesproken alleen Spotify luisteren tijdens het koken, dan is dat geen verwatering. Dat is scale.
De vraag is niet of het ‘echt’ is. De vraag is of het draait. En het draait. Zolang het licht op rood staat en het geld binnenstroomt, is het succes. En succes is geen debat.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business