Ik zat gisteren te kijken naar de afstandsbediening. Die ken je: plastic, een beetje vettig van al dat knoppen-drukken, en altijd verstopt onder een kussentje. En ineens dacht ik: stel, jij bent Frank van Leeuwen. Dan is jouw afstandsbediening vast goud. Of minimaal met een eigen logo. Maar ook jij, met jouw gouden carrière, twijfelt blijkbaar waar je nu heen drukt. NPO? RTL? SBS? De knoppen zijn duidelijk, maar de keuze is groot.
Wilfred Genee, die man die altijd net iets te dichtbij komt met zijn microfoon, vroeg het gewoon: ‘Ga je weg?’ En Frank zegt: ‘Ik doe niet geheimzinnig.’ Alsof hij een pak melk uit de koelkast pakt. Alsof hij niet gewoon heeft gezegd: ja, ik ben aan het kijken. En terecht. Want waarom zou je jezelf vastnagelen aan één zender, als je stem zo goed klinkt in elke studio?
Hij noemt zichzelf nog steeds een ‘NPO-jongen’. Mooi woord, ‘jongen’. Alsof hij daar met sokken onder zijn kuitjes begon, thee haalde voor de regisseur en dromend keek naar de grote stoel achter de tafel. Maar nu is hij zelf de grote stoel. En toch. Hij kijkt om. Niet uit ontrouw, maar uit nieuwsgierigheid. En dat is menselijk. Stel je voor: je kunt kiezen tussen een warme mantel of een strak pak? Tussen een rustige middag of een late-avondshow met vuurwerk in de ogen?
RTL en SBS knikken ondertussen vanaf de zijlijn. Zij zien het ook. Een presentator die niet hoeft te schreeuwen, maar gewoon écht is. Die geen masker opheeft, maar gewoon praat. En lacht. En twijfelt. Dat is juist het punt: hij is niet aan het opscheppen. Hij is aan het overwegen. En dat is verfrissend in een wereld waar iedereen al jaren weet wat hij wil – terwijl duidelijk is dat niemand dat weet.
Ik druk op ‘volgende’. Net als Frank. Maar ik hou mijn afstandsbediening gewoon onder het kussentje. Voor de zekerheid.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘