Je kent dat wel. Je zit lekker op de bank, kop thee, afstandsbediening binnen handbereik, en dan flitst er ineens een foto voorbij van iemand die je kent van tv. Maar dan anders. Magerder. Moe. En je denkt: wacht, is dat nou…?
Freek Rikkerink. Ja, die gast van Suzan & Freek. Die met de lach die altijd een beetje schamper klonk, alsof hij net iets wist wat jij niet wist. Nu staat hij op de cover van Story. Niet omdat hij een nieuwe show heeft. Niet omdat hij een villa kocht in Marbella. Nee. Omdat hij ziek is. Uitgezaaide kanker. Long. En hij zoekt overal naar hulp.
Het blad doet er een dikke laag over. “Wanhopig”, noemen ze het. Alsof hij door het land racet op zoek naar wondermiddeltjes, met een rugzak vol kruiden en een glazige blik. Maar ik denk: stel je voor. Je krijgt te horen dat je tijd beperkt is. Dan ga je toch alles proberen? Zelfs als de kans klein is? Zelfs als de artsen schudden met hun hoofd?
Hij doet het voor zijn kinderen. Voor zijn vrouw. Voor de avonden waarop niemand iets zegt, maar iedereen bang is. En ja, misschien is het alternatief spul niet bewezen. Maar wie zegt dat hoop geen behandeling is?
Story maakt er een verhaal van. Met zware foto’s. Donkere toon. Alsof het einde al geschreven staat. Maar Freek is er nog. Hij praat. Hij zoekt. Hij vecht. En dat is geen wanhoop. Dat is gewoon mens zijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘