Nou zeg. Daar zit ie dan weer, Timothy, met z’n haar alsof-ie net uit een windtunnel komt en z’n ogen alsof-ie net een thriller heeft uitgesproken. En nu? Nu zou hij misschien, heel misschien, een eigen serie krijgen. Ja, hoor. Eigen tv-soap. Voor hem alleen. Alsof we nog niet genoeg hebben aan één persoon met zoveel look.
Ik zeg niet dat hij niks te zeggen heeft. Integendeel. Hij zegt ook niks, maar doet het wel héél lang. En luid. En met gebaren. Alsof iedere zin een staatsrede is. ‘Timothy, wil je nog koffie?’ ‘OCH… *zucht*… DAT… is een VRAAG… die DIEP gaat.’ En dan begint-ie. Vijf minuten over een slok melk.
Maar goed, RTL kijkt ernaar. Of hij ‘dragend’ is. Dat is het woord dat ze gebruiken. Alsof het een rugzak is. Kan Timothy een serie dragen? Of valt-ie meteen door z’n knieën onder het gewicht van z’n eigen eyeliner?
Want hoor, ik hou van gekke vogels. Echt. Maar moet ik nu elke week een halfuur naar Timothy kijken die tegen een spiegel praat over ‘wie hij werkelijk is’? Terwijl we dat allemaal weten? Hij is iemand die zegt: ‘Ik ben geen drama queen, ik ben een drama koningin.’ En dan serieus blijft. Zonder knipperen.
Andere mensen zeggen: ja, hij is zelfingenomen. Maar zelfingenomen is nog niet saai. Soms is het gewoon vermoeiend. Zoals een feest waar iedereen het over jou heeft, maar jij bent vergeten wie je bent.
En toch… misschien heeft RTL wel gelijk. Want mensen kijken. Ogen worden groot. Mensen schrikken wakker uit hun doordeweekse saaiheid. Timothy komt binnen met een kreet, een jurk, een traan. En dan: stilte. Dan weet je: dit is tv. Geen leven. Geen liefde. Gewoon: show.
Maar ja. Moet ik daar nu elke week naar kijken? Of is één keer per jaar op Koningsdag genoeg?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘