Weer een dag, weer een boer. Weer een vrouw. Weer een kudde koeien die niets van de liefde willen weten. Maar wel van het gras. En dat laatste is hier altijd het sterkst. Boer Zoekt Vrouw bestaat nu 22 jaar. Vandaag was het weer aan. Dagelijkse uitzending. Alsof het brood. Maar het brood wordt minder goed verkocht. Minder dan een miljoen mensen keken mee. Dat klinkt veel, maar voor dit programma is het weinig. Vroeger? Twee miljoen. Drie miljoen. Nu? Een zucht.
Yvon Jaspers zit er nog steeds middenin. Ze is het gezicht. De stem. De vrouw met de pet. Maar het wordt wennen, zeggen ze. Alsof je elke dag een nieuwe trui aantrekt die iets te klein is. Het voelt bekend, maar knelt. Zo is het nu met het programma. Bekend. Vertrouwd. Maar niet meer het gesprek van de dag. Niet meer het moment waar iedereen op wacht.
Waarom? Misschien omdat we allemaal genoeg hebben gezien. Boer. Vrouw. Liefde op het land. De koeien kijken erbij. De hond blaat. De zon schijnt. En dan? Dan is het weer uit. Dan is er een keuze gemaakt. Of niet. En dan begint het weer. Maar nu kijken minder mensen. Niet omdat het slechter is. Nee. Gewoon omdat het er altijd is. En als iets er altijd is, vergeet je het. Zoals de theepot op tafel. Je ziet hem pas als hij leeg is.
De wereld is druk. Er is veel te zien. Te doen. Te streamen. Prime Video. Videoland. Netflix. Overal liefde. Overal drama. Overal boeren? Nee. Maar wel verhalen. Snel. Hard. Glamour. Boer Zoekt Vrouw is zacht. Rustig. Met een pet. En een tractor. En dat is juist de kracht. Maar ook het probleem. Het is te zacht voor nu. Te stil. Te veel koeien.
Maar moet het dan weg? Nee. Want er zijn nog mensen die kijken. Echte mensen. Die geen Netflix hebben. Die geen zin hebben in drama. Die gewoon willen zien of die boer in Overijssel eindelijk iemand vindt. Of die vrouw uit Limburg durft te zeggen dat ze geen melk meer wil ruiken. Dat is waardevol. Dat is menselijk. En dat is genoeg. Al is het maar voor een miljoen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
