Gisteren om precies te zijn, zat ik met mijn thee voor de tv. Niet om politiek nieuws te kijken, nee, ik wachtte op Caroline Tensen. Want wie wil er nou liever naar Den Haag dan naar een quiz met honingstemmen en een beetje spanning? Maar nee. Geen Caroline. Geen honing. Alleen maar crisis.
Het scherm vertelde me dat er een uur vertraging was. Politieke nood, zeiden ze. Alsof de ministers op de bank zaten te denken: “Zullen we nog even blijven liggen?” En toen? Toen kwam Caroline eindelijk, maar dan zonder publiek in haar ogen. De kijkcijfers? Onderuit. Alsof iedereen dacht: “O, die quiz? Die is toch al geweest?”
Eén tegen 100 was ooit de koningin van zondagavond. Nu wordt ze verdrongen door een regeringscrisis. Alsof Buddy Vedder ineens besluit: “Ik ga er alsnog uit.” En dat terwijl hij al weg was. Of niet? Het wordt me ook een beetje veel.
Maar goed, wie kijkt er nu eigenlijk nog? De mensen scrollen. De kinderen kijken YouTube. De oudjes slapen. En Caroline? Die probeert het gewoon te doen. Met een glimlach, een microfoon, en honderd mensen die ja of nee moeten zeggen. Maar niemand luistert meer. Behalve ik. En misschien jij.
Maar waarom dan toch blijven? Omdat je moet. Omdat het je werk is. Omdat je ooit dacht: dit is het. En nu? Nu is het een beetje stof. Een beetje oude glans. Maar geen glans. Gewoon een scherm. En een vrouw die wacht op honderd stemmen. Die nooit komen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
