Zeg eens: wie houdt er niet van een zachte, romige snoepje dat smelt alsof het nooit van plan was om ooit weer te stoppen met verwennen? Dolce Vita Vanille is geen gewoon snoepje. Het is een kleine, zachte verrader. Je denkt: ‘even één, uit beleefdheid’. En voor je het weet zit je met een pak in je hand, starend naar de lege plek waar net nog tien snoepjes waren.
Deze zachte bolletjes doen alsof ze onschuldig zijn. Ze glimmen. Ze ruiken naar huis. Na oma’s keuken op zondagochtend. Na iets wat je niet meer kent, maar wanhopig graag terug wil. En dan: je bijt. En dan: o.
Het is geen smaak, het is een herinnering. Vanille, ja, maar dan zoals God het bedoeld moet hebben. Zacht, niet te zoet, met een kern die smelt alsof hij gesproken heeft met je ziel. Geen chemische nasmaak. Geen schuldgevoel (nou ja, misschien een klein beetje, maar dat telt niet).
Je kunt ze serveren bij koffie. Je kunt ze serveren bij wijn. Je kunt ze serveren tijdens een gesprek over belastingaangifte – en dan nog zullen mensen glimlachen. Want wie kan kwaad blijven met een Vanilliëtta op zijn tong?
Ze passen in je jaszak. In je tas. In je hart. Je hebt er tien. Je denkt: ik deel ze. Lul. Je deelt niks. Je verbergt ze onder je kussen. Je zegt dat ze op zijn. Je koopt nieuwe.
Dit is geen snoep. Dit is een overlevingsstrategie. Voor donkere dagen. Voor saaie vergaderingen. Voor momenten waarop je simpelweg moet weten: ja, het leven is nog steeds goed.
En als iemand zegt: “Wat ruikt het hier lekker?” – glimlach je alleen. En zeg je niks. Want dit deel je niet.
Meer informatie bekijk het hier