Je weet dat je in een rare tijd zit als je medelijden krijgt met iemand die jarenlang haar broer aan het justitieel mes heeft gezet. Maar goed, Astrid Holleeder zit nu zelf aan de andere kant van de microfoon. En Matthijs van Nieuwkerk, die weer eens denkt dat hij met weinig licht en een kale muur de ziel van een mens kan ontsluiten.
Het was geen tv-uitzending, nee, het was een podcast. Want tegenwoordig is alles een podcast. Je hoeft alleen maar twee mensen te zetten in een kamer met een beetje geluidsisolatie en een verhaal dat al jaren op straat ligt. Maar goed, het zit er weer in: de Holleeder-mythe. Alleen nu zonder schietpartijen, maar met meer pauzes en zuchten.
Volgens Rob Goossens, die meedacht over het interview, kwam Astrid “eindelijk weer eens goed uit de verf”. Alsof ze jarenlang in een verfspuit zat te wachten op haar moment. En ja, misschien was het ook wel tijd. Na al die jaren van rechtszaken, boeken, series en interviews waarin ze zichzelf beschreef als slachtoffer met ruggengraat, komt nu het moment dat iemand zegt: “Hé, kijk eens, ze is ook een mens.”
Maar ik vraag me wel af: met welk verhaal lokken ze haar nu eigenlijk naar de studio? Want het is niet alsof we iets nieuws horen. Ze praat over pijn, over familie, over verraad. Dat kennen we. Maar misschien is dat juist het punt: niet de inhoud, maar de toon. Niet de feiten, maar het gevoel. En ja, soms is dat genoeg om iemand plots weer menselijk te vinden.
Alleen… als je het mij vraagt, blijft het een spel. Alleen nu met betere muziek onder.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘