Eva Jinek zit in een Vlaamse talkshow. De vragen vliegen over stront, zoals altijd. Maar dan komt er eentje over Israël. En dan gebeurt het: ze zegt nee. Gewoon, nee. Geen boycot. Geen geklaag. Gewoon: ik ga.
En wie reageert? Bram Moszkowicz. Ex-man. Ex-vriend. Ex-allemaal. Maar nu ineens trots. “Idioten!” roept hij. Niet tegen haar. Tegen de anderen. Die wel willen boycotten. Volgens hem zijn zij de dommen. Zij die denken dat een liedje iets oplost.
Hij vindt het moedig. Niet omdat ze politiek is. Maar omdat ze durft te zeggen: ik ga gewoon. Zelfs als het niet hip is. Zelfs als anderen roepen: schaam je.
Ik snap het wel. In de media is het altijd: of je bent met ons, of je bent tegen. Maar Eva kiest voor de microfoon. Voor het podium. Voor het feit dat muziek soms gewoon muziek is. Geen slagveld.
En Bram? Die kijkt vanaf de bank. Ziet het. En denkt: goed zo. Eindelijk iemand die niet meedraait. Zelfs al is het zijn ex. Zelfs al is het over Eurovisie. Hij roept ‘idioten’ en ik denk: ja, soms zijn we dat. We denken dat we alles moeten blokkeren. Stoppen. Weggooien. Maar zij gaat gewoon zingen.
En hij zegt: bravo.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘