Ik zat gisteren te kijken naar de afstandsbediening. Zo’n ding dat je gebruikt als je de tv op wilt zetten. En ineens denk ik: waarom maken we van alles zo ingewikkeld? Bijvoorbeeld: een man zegt iets over een zender, een zender reageert, iemand noemt hem een mietje. En wij? Wij schrijven er artikelen over. Alsof het om staatsgevaar gaat.
Cornald Maas, bekend van stemmetjes geven aan mensen die niet kunnen zingen, zou langskomen bij Vandaag Inside. Leuk, toch? Iedereen vindt Cornald leuk. Behalve dan Johan Derksen, die denkt dat je stoer moet doen als je in een tv-studio zit. Alsof het een voetbalbar is. Maar nee, het is een tafelrondje. Met koffie. En soms een koekje.
Maar dan zegt AvroTros: wij sturen geen mensen naar het songfestival, want Israël mag meedoen. En dan denkt iemand in een studio: oh, Cornald vindt dat dus ook? En dan denken ze: dan willen wij hem niet. En dan zegt een ander: die is een mietje. Alsof ‘mietje’ nog een woord is in 2024. Alsof we niet beter weten.
Maar weet je wat gek is? Niemand belt Cornald. Niemand vraagt: zeg, Cornald, vind jij dat nou? Nee, ze horen iets, trekken conclusies, en gooien er een etiket op. Net als met de was: ‘niet geschikt voor droogtrommel’. Zo behandelen ze hem. Alsof hij een trui is.
En ik zit daar dan mee op de bank, met mijn thee, en denk: waarom is het nooit genoeg om gewoon beleefd te zijn? Waarom moet je altijd harder zijn dan de ander? Want als we straks allemaal stil zijn, is het toch juist de mensen als Cornald die we missen? Niet de schreeuwerige gasten met de harde mening.
Maar goed, misschien is het ook gewoon weer een beetje gek geworden in de studio. Of misschien is het allemaal opgeblazen. Dat gebeurt wel vaker. Iemand zegt iets, iemand anders hoort iets anders, en de volgende dag lees je: ‘Maas buitengesloten’. Terwijl hij misschien gewoon niet eens wilde komen. Of wel. Maar dat weten we niet. Want bellen? Nee, dat doen we niet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘