Er ligt niks. Geen mail. Geen belletje. Geen vage hint tijdens een borrel. Niks. John van den Heuvel, de man die ooit dacht: “Laten we Gordon eens in een serie stoppen waar hij huilend over zijn jeugd praat”, zegt nu gewoon: nee. Of eigenlijk: niks. Er ligt geen verzoek. Punt.
Alsof iemand vraagt: “Wil je nog een keer met die gast in de auto?” En dan zeg je: “Nee, dankjewel, ik heb nog steeds last van de geur van oud leer en zelfmedelijden.” Zo voelt het. Gordon, die zichzelf laat zien, maar dan écht. Met trillende stem, een oude foto in zijn hand en een traan die net niet valt. Mooi hoor, als je houdt van dat soort tv. Maar kennelijk hield de rest van Nederland er niet van.
De kijkcijfers zakten als een baksteen in een vijver. En niet zo’n sierlijke plons, maar meer een “plof, en weg is ie”. En nu? Nu is het stil. Geen gezeur over een nieuwe aflevering. Geen opwinding. Geen hoop. John zegt gewoon: er ligt niks. Alsof hij de afstandsbediening heeft gepakt en heeft gezapt naar iets anders. En dat is misschien wel het meest Nederlandse wat er bestaat: gewoon doorgaan alsof er niks is gebeurd.
Want dat is het. We kijken, we huilen mee, we zeggen “ach, arme man”, en dan? Dan zetten we de tv uit en maken we thee. Gordon huilt, wij roeren in de mok. En John? Die zit blijkbaar alweer aan de volgende tafel. Misschien met een andere BN’er, misschien met een boek over mindfulness. Of misschien gewoon met niks. En dat is prima. Soms is het genoeg om te zeggen: ik doe dit niet meer. Zonder drama. Zonder tranen. Zonder serie.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘