Singles Day. Niet voor mij, hoor. Ik had al een date met mijn afstandsbediening. Maar Emma Heesters dus. Die zingt wel eens, doet tv, kent een voetballer, en nu: zoekt ze de liefde. Voor de camera. Op Videoland. Alsof Tinder niet genoeg drama gaf.
Gordon zat erbij alsof hij per ongeluk in een pornofilm terechtkwam. “Wat doe je?!” riep hij. Alsof hij nooit iets stoms heeft gedaan voor de kijkcijfers. Maar goed, punt voor hem: waarom doe je dit? Je bent 30, je ziet eruit alsof je weet wat je wilt, en dan ga je twaalf mannen kiezen op basis van wie het beste kan huilen in een tuin?
RTL Boulevard keek ook raar. Niet geschokt, maar zoals je kijkt als iemand zegt dat hij elke ochtend drie uur mediteert. “Waar ga je aan beginnen?” vroegen ze. Alsof ze zelf nooit iets hebben gedaan om aandacht te krijgen. Maar ja, ik snap de vraag. Want: is dit nog zoeken naar liefde, of gewoon een nieuwe manier om beroemd te blijven?
Ik zeg niet dat het gekke is. Ik zeg alleen: denk na. Want als je op tv de liefde zoekt, is de liefde vaak het laatste wat je vindt. Je vindt een relatie, ja. Maar ook: een script, een regisseur, en iemand die zegt: “Emma, huil nu, alsjeblieft, de kijkcijfers hangen ervan af.”
En Gordon? Die snapt er niets van. Maar weet je wat? Misschien is dat juist het punt. Want als Gordon het niet snapt, dan is het misschien wel tijd dat iemand het doet. Zonder overzicht, zonder plan, gewoon: ik probeer het. Zelfs als het op tv is. Zelfs als het klinkt als een grap.
Maar wel: doe het niet voor de likes. Doe het omdat je echt iemand zoekt. Anders eindig je met een ring, een huwelijk, en een seizoen twee. En dan is de enige liefde die blijft: de liefde van de reclame.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
