Renze Klamer zat erbij, maar had beter niet kunnen luisteren. Dan had hij tenminste nog een beetje rust gehad. In plaats daarvan moest hij toekijken hoe zijn gasten Frits Wester en Jaïr Ferwerda elkaar aan tafel bijna overhoop haalden. Over de Jetten-crisis. Alsof het om een voetbalwedstrijd ging, zo heftig ging het toe.
Frits vond het gekkenwerk. “Dit is ónzin!” riep hij, met een gezicht alsof hij net een limoen had opengesneden. Niet zo gek, want Jaïr bleef maar doorgaan over verantwoordelijkheid, morele plicht en zo. Alsof iedereen in Den Haag opeens moest bewijzen dat hij wel écht serieus is.
Maar Frits zag het anders. Voor hem is het gewoon geklets. “We zitten hier niet in een toneelstuk,” zei hij, “we zitten in een crisis die niemand snapt.” En dan bedoelde hij niet alleen de kiezer. Hij bedoelde ook de politici. En Jaïr, blijkbaar.
Jaïr wilde weten waarom er geen morele peilingen gedaan worden. Alsof je bij de supermarkt ook vraagt: “Heb jij vandaag een goed geweten?” Frits schudde zijn hoofd. “We doen hier nieuws, Jaïr, geen biecht.”
Het werd niet beter. Hoe harder Jaïr sprak, hoe stiller Frits werd. Totdat hij ineens zei: “Jij praat alsof je zelf minister wilt worden.” En toen viel het stil. Bijna.
Renze probeerde iets te zeggen over “het belang van dialoog”, maar niemand luisterde. Frits keek naar de camera alsof hij wilde zeggen: “Zie je wat ik moet doorstaan?” En Jaïr had die blik van: “Ik heb gelijk, en dat weet jij ook.”
Thuis, met de afstandsbediening in de hand, denk je: moet dit nu? Moet dit elke keer opnieuw? Een kop thee, een beetje rust, en dan dit. Alsof de crisis in Den Haag niet genoeg is, moet je nu ook nog kijken naar twee mannen die denken dat hun mening de redding van Nederland is.
Maar we blijven kijken. Want stiekem hopen we op een vuurwerk. Of op een excuus. Of op een kop thee samen. Maar dat laatste gebeurt nooit.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
