Gisterenavond zat ik met een kop thee voor de buis, en ineens: daar was ze weer. Geraldine Kemper. Alsof er niets was gebeurd. Alsof die vijf jaar contract, die grote verwachtingen, dat hele circus van ‘ze wordt de nieuwe koningin van de tv’ – alsof dat allemaal nooit gebeurd was. Ze dook op in een zomerse late-nightshow op RTL 4. Je weet wel: het soort programma dat om 23:45 uur begint en waar de rest van Nederland al in pyjama op de bank ligt met een restje lasagne.
Ik keek naar haar en dacht: wacht, is dit een comeback of een valkuil? Want stel: je wordt binnen twee jaar als grote ster binnengehaald, krijgt een dik contract, en dan kom je na een pauze terug in een show die niemand kijkt, in juli, midden in het zandseizoen. Dan voelt dat toch als een degradatie? Alsof je ooit premier was en nu de gemeentelijke feestcommissie moet begeleiden.
Maar wees eerlijk: Geraldine is geen slechte presentatrice. Ze is scherp, ze is vrouwelijk, ze kan lachen. Maar de vraag is: waarom nu dit? Waarom hier? Waarom zo zachtjes, alsof niemand het mag merken? Alsof RTL 4 fluistert: ‘Sst, Geraldine is terug, maar zeg het niet door, hoor.’
Ik snap de mediawereld niet altijd. Ze willen vernieuwen, maar doen het met oude gezichten in nieuwe jassen. Ze willen kijkcijfers, maar zetten mensen in tijden waar de afstandsbediening al op slaap staat. En dan verwachten ze dat we onder de indruk zijn?
Misschien is het juist wel slim. Gewoon weer beginnen. Zonder bombarie. Zonder druk. Gewoon: ik ben er nog. Maar dan had ik wel een betere tijdslot gekozen dan de avond waarop zelfs de reclames wegdutten.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘