Koffietijd hier! Dat riep Hélène Hendriks vrolijk in de studio, terwijl Johan Derksen ergens in een donkere uithoek van de media-achterkamer waarschijnlijk met zijn vuist op tafel sloeg. Want ja, de man van de harde mening vond het allemaal weer wat té gezellig bij Hélène. Te veel koffie, te weinig drama. Alsof je een voetbalwedstrijd presenteert met slingers en muziekkoffie.
Maar Hélène? Die lacht. Ze zet haar bril recht, schenkt nog een kopje in en zegt: “Nou, als het te rustig is, Johan, dan zet ik straks wel een spelletje ‘Wie is de Mol?’ op de achtergrond.” Ze weet precies hoe het werkt: als jij gezellig bent, noemen ze je slap. Maar als jij schreeuwt en scheldt, dan ben je ‘levendig’. Alsof gezelligheid geen kracht is.
Derksen wil boks, Hélène serveert thee. En weet je wat? Dat is juist verfrissend. In een wereld waarin iedereen schreeuwt om gehoord te worden, blijft zij gewoon zitten. Met haar vaste glimlach, haar vaste koffie en haar vaste overtuiging dat niet alles op televisie moet pijn doen om waardevol te zijn.
De kijkcijfers liegen niet. Mensen willen soms gewoon iemand zien die zegt: “Dag, lekker dat je er bent, wil je ook een koekje?” Niet iemand die met een flitsende camera en een schreeuwende voice-over roept: “DEZE MAN ZAL ZIJN GEZIN VERLATEN MET EEN TWINTIGJARIGE!”
Dus nee, Hélène, blijf jij maar kalm. Blijf jij maar met je theelepel zwaaien in het gezicht van de mediahype. Want misschien is de grootste rebelse daad in deze wereld niet schreeuwen, maar gewoon beleefd blijven. Zelfs als Derksen weer roept dat het allemaal “te zacht” is.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
