Er staat weer een taart voor de deur. Niet van de bezorgdienst, nee. Gewoon: op de stoep. Met een hartje erop. En een briefje: ‘Voor jou, schat.’ Jan Smit kijkt ernaar alsof hij een buitenaards wezen ziet. Maar het is weer Iris. Iris Schoutsen. Of zoals ze zichzelf noemt: IrisQueen. En nee, ze is niet gearresteerd. Nog steeds niet.
Eerst was het een taart met een laagje minder. Dan een sprong van het podium tijdens een optreden. Dan een bloemetje. Dan een livestream waarin ze ‘ons huwelijk’ noemde. En nu dus: taart. Waarom? Omdat ze vindt dat hij haar nodig heeft. Of misschien gewoon houdt van chocolade. Dat laatste lijkt me sterk.
Jan zegt er weinig over. Terecht. Wat zeg je ook alweer tegen iemand die denkt dat jullie een relatie hebben, terwijl jij haar naam pas kent van het politiebureau? ‘Goedemiddag, mevrouw Schoutsen, mag ik even?’ Nee, dat gaat niet. Dus zwijgt hij. En zij ziet stilte als toestemming.
Is het stalking? Of gewoon een rare buurvrouw die niet loslaat? De wet zegt: herhaalde, ongewenste aandacht. Iris doet dat. Regelmatig. Met flair. Maar de politie zegt: ‘Nog niet strafbaar.’ Dus mag ze blijven staan met taarten, sprongen en liefdesverklaringen. Totdat iemand zegt: stop. En Jan zegt het niet hardop. Misschien omdat hij te netjes is. Of te bang voor de volgende scène.
Intussen zit ik hier met mijn thee en denk: waarom is dit mediageil? Omdat hij beroemd is? Omdat zij gek is? Of omdat wij denken: dat zou mij nooit overkomen. Totdat je beseft: als je beroemd bent, gebeurt dit. En als je niet beroemd bent, heb je gewoon een ex die te veel appjes stuurt. Het verschil is alleen het volume.
Maar serieus: als iemand voor de derde keer op je podium springt, neem dan een bodyguard. Of verhuis. Of zeg: ‘Nee, ik hou niet van taart.’ Zelfs als het chocolade is.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘