Er zat een vrouw op de bank. Met een hoofd vol haar en een hart vol zin. Ze keek naar haar telefoon, zag een podcastje, las een zinnetje en dacht: wacht eens even. Wat zeggen ze daar nou weer?
Het ging over Jillert Anema. Schaatscoach. Man van de baan. Iemand die weet wat snel is, maar blijkbaar niet wat tact is. Hij zei iets over Jutta. Iets over haar status. Alsof status iets is wat je kwijt kunt raken, zoals je sleutels of je zelfrespect.
Maar Jutta is niet zomaar iemand. Ze is olympisch kampioen. Ze is zichtbaar. Ze is hard. Op het ijs, maar ook in haar hoofd. En toen ze hoorde dat een schaatscoach haar negeerde alsof ze een achterban was in plaats van een frontlijn, kreeg ze een kleur.
“Zó onzeker!”, riep ze. En niet zomaar zo. Ze doelde op de mannen. De oude. Die denken dat ze alles mogen zeggen, gewoon omdat ze ooit een fluitje hebben gehad. Maar Jutta is geen meisje meer dat knikt en glimlacht. Ze is een vrouw die weet wat ze waard is.
Ben van der Burg, die het allemaal uitzond, liet het lopen. Alsof het een grap was. Maar het was geen grap. Het was een test. En die faalde. Want waarom moet een vrouw van nu nog steeds bewijzen dat ze er is? Dat ze telt? Dat ze niet zomaar “meegesleept” wordt door haar naam of haar relatie?
Nee, Jutta is er op eigen kracht. Ze is niet iemand zijn schaduw. Ze is de zon. En de zon vraagt geen toestemming om op te komen.
Dus toen ze hoorde dat iemand haar bagatelliseerde, reageerde ze. Hard. Snel. Als een ijsbaan in haar hoofd. En terecht. Want oude mannen mogen veel, maar niet denken dat ze vrouwen van vandaag nog kunnen wegdrukken met een zin.
Het is 2024. We hebben betere series. Beter eten. Beter haarwater. Waarom zouden we dan nog luisteren naar dezelfde oude geluiden?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
