Een persvoorlichter die tijdens een interview ingrijpt. Alsof je tijdens een potje Scrabble ineens wordt afgepakt omdat je ‘kut’ hebt gelegd. Maar dan serieus: de Meilandjes zaten midden in een gesprek, over politiek, over meningen, over dingen die je gewoon zegt als je een beetje ruzie wilt op tv. En dan komt er ineens een dame van RTL die fluistert: ‘Niet doen, hoor. Dat kan niet.’ Alsof je een kind bent dat met zijn vinger in de stopcontact steekt.
Nou, de Meilandjes voelen zich voor lul gezet. En hun biograaf Jan Dijkgraaf roert zich. Dat zegt genoeg. Als zelfs de man die al jaren hun leven opschrijft denkt: ‘Dit is te ver’, dan klopt er iets niet. Want het is toch de bedoeling dat mensen hun mening geven? Zeker in een interview? Of is het nu zo dat je alleen nog mag praten als je het goed doet? Rechtse uitspraken, zeggen ze. Alsof ‘rechtse’ een vloekwoord is. Alsof je dan meteen een bord voor je huis moet zetten met ‘Geen gasten, geen meningen’.
Maar hier gaat het niet om politiek. Hier gaat het om macht. RTL denkt: wij geven jullie een podium, dus jullie houden je aan onze regels. Maar de Meilandjes denken: wij zijn al jaren in beeld, wij mogen toch zeggen wat we denken? En ik snap ze. Je kunt niet iemand vijf jaar lang laten zingen over liefde en verdriet, en dan ineens zeggen: ‘Maar over politiek niet praten, hè.’ Alsof politiek niet bij het leven hoort. Alsof het niet deel uitmaakt van een kop thee of een avondje tv.
Het is precies wat er mis is met media vandaag de dag. Iedereen wil authenticiteit, maar alleen als die netjes is. Als die past in het kader. Maar als iemand echt iets zegt, dan: ‘Stop. Te veel.’ Alsof we allemaal in een soort mediakooi zitten, waar je wel mag rennen, maar alleen in cirkeltjes.
En de kijker dan? Die zit thuis met de afstandsbediening in de hand en denkt: waarom hoor ik nooit alles? Waarom wordt er altijd iemand gesneden? Waarom voelt alles zo gepolijst? Misschien is het tijd om eens te zeggen: laat mensen praten. Zelfs als het stuitert. Zelfs als het niet past. Want anders wordt het geen gesprek, maar een toneelstukje met een regisseur die achter de schermen fluistert: ‘Nee, dat niet.’
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
