Eindelijk. Niet dat ik zat te wachten, hoor. Maar goed, het is dus zo ver. De grote onthulling van wie er naast André, Paul en Jan gaat staan. Alsof het een staatsgeheim was. Alsof we niet al wisten dat het Tino Martin wordt. Of toch niet? RTL Boulevard roept het van de daken, maar niemand durft het echt te bevestigen. Alsof ze bang zijn dat Tino op het laatste moment met een gitaar over zijn hoofd valt of zo.
Gerard Joling weg. Dat was een klap. Alsof je de kroket uit je friet haalt. Plots is het niet meer hetzelfde. En nu komt Tino Martin. Ja, die Tino. Uit de jaren negentig. Met die glimlach. Die stem. Die… risico’s? Zo noemt RTL het. ‘Tino Martin is wel een risico.’ Alsof hij elk moment kan besluiten om in plaats van een Toppers-liedje een heavy metalcover te geven.
Maar waarom is het zo spannend? Het is een feestformatie. Mensen pakken hun jas, gaan naar een zaal, horen liedjes die ze al kennen, dansen een beetje, gaan weer naar huis. En toch doen we alsof we een nieuwe koning installeren. Alsof het om life or death gaat. Tino of niet-Tino. Het lot van het Nederlandse feestcircuit hangt eraan.
Ik zeg niet dat Tino geen kwaliteiten heeft. Hij heeft ze. Maar moet je daarvoor zo lang wachten? Zo veel adem inhouden? Alsof we een staatsgeheim ontsluieren en niet gewoon een nieuwe gast in een groep mannen die al jaren hetzelfde liedje zingen. En ja, misschien is het een risico. Maar welk risico is het eigenlijk? Dat hij beter is dan verwacht? Dat hij een briljante show af gaat? Of dat hij gewoon… meedoet?
Misschien is het risico juist dat we er zo veel van maken. Alsof we vergeten zijn dat het om lol gaat. Om dansen. Om een biertje. Niet om een auditie voor de eeuwigheid.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
