Renze zit er weer bovenop, en VI ook. En ik zit hier met mijn thee, denkend: hoe houdt die man het vol? Albert Verlinde, die net even op adem dacht te zijn gekomen na dat RTL-gedoe, krijgt nu weer alles tegelijk. Alsof hij een mediapong-bal is: heen en weer, dag en nacht.
Hij zat al maanden aan tafel bij RTL Tonight, een circus waar niemand echt vrolijk van werd. Nu is hij eindelijk vrij. Maar vrijheid? Pff. In september begint het weer: Renze roept, VI roept, en Albert moet weer praten, praten, praten. Over nieuws, over mensen, over gevoel. En altijd met een glimlach. Alsof je elke dag een feestje moet geven terwijl je eigenlijk alleen maar wilt slapen.
Ik snap die zorgen wel. Ik word al moe van mijn eigen afstandsbediening. En dan heb je nog mensen die denken: ‘Laat Albert maar praten, dat doet-ie goed.’ Maar niemand vraagt: hoe voelt-ie zich? Want dat is het: niemand ziet het. Tot het misgaat. Dan komt er een bericht: ‘Albert stopt tijdelijk wegens uitputting.’ En dan schrikken we allemaal. Alsof het een verrassing is.
Maar het is geen verrassing. Het is gewoon te veel. Te veel programma’s, te veel woorden, te veel emotie. En ja, het is zijn keuze. Maar moet je dan niet ook mogen zeggen: ‘Even niet. Even rust’? Moet je niet mogen zeggen: ‘Ik ben geen machine’?
De media denken: zolang het werkt, blijf dan draaien. Maar mensen zijn geen schroeven. Je kunt ze niet eeuwig strak aandraaien. Op een gegeven moment knapt er iets. En dan is het te laat.
Dus Albert, als je dit leest: zeg het dan. Zeg: ‘Het is genoeg.’ Want wij kijken mee. En wij willen niet dat je uitbrandt. We willen je gewoon gezond terug.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘