Versteden-van Duijn klimt sneller dan de koers

Een vrouw met een brilletje, een strakke agenda en de kalmte van iemand die weet dat ze op de juiste plek staat. Margaret Versteden-van Duijn, één jaar aan het roer van Albert Heijn, verlaat de winkelvloer voor de boardroom van Ahold Delhaize. Niet ontslagen, niet verbrand, maar opgevlogen. Na slechts twaalf maanden in Amsterdam Zuid wordt ze voorgedragen als CEO Europa & Indonesië. Een functie die zowel Parijs als Jakarta omvat, en dus meer dan alleen stroopwafels en slush machines omvat.
De cijfers? Natuurlijk zijn ze goed. Maar laten we niet doen alsof het daar alleen om draait. De echte groei zit in de schaal. AH mag dan de kroonjuweel van de Nederlandse detailhandel zijn, het is slechts een onderdeel van een machine die wereldwijd 20 miljard euro omzet per kwartaal draait. En in die machine is efficiëntie geen luxe, maar een verplichting. Versteden-van Duijn heeft laten zien dat ze kan schalen. De migratie naar digitale prijslijsten, de stroomlijning van het magazijnnetwerk, de opschaling van het thuisbezorgmodel — alles met een ROI die de aandeelhouders niet alleen glimlacht, maar ook in hun broek laat grijpen.
Maar waarom nu? Waarom zo snel? Omdat het kapitaal ongeduldig is. Ahold Delhaize is geen filiaal van de polder, het is een wereldspeler met een beursnotering. En op de beurs telt geen consensus, telt geen overlegcultuur — telt alleen performance. De vrouw heeft binnen een jaar laten zien dat ze kan sturen op cijfers, zonder zich te verliezen in de sentimenten van de Nederlandse klant. Geen ‘we luisteren naar onze klant’-poëzie, maar ‘we optimaliseren de klantreis’. En dat is precies wat het concern nodig heeft: iemand die emotionele bagage laat liggen en de data volgt, ook al stinkt de kantine daarna naar ontevredenheid.
De volgende stap? Europa is een mozaïek van regulaties, cultures en logistieke nachtmerries. En Indonesië? Een groeimarkt met een groeiprobleem: infrastructuur die achterloopt, maar een consumptie die op hol slaat. Wie die twee polen onder één strategie weet te brengen, verdient niet alleen een salarisverhoging, maar een standbeeld op de Zuidas. Of in ieder geval een betere parkeerplek.
En laat ik duidelijk zijn: dit is geen carrière uit een diversity brochure. Dit is een benoeming uit honger. De honger naar groei, naar efficiëntie, naar dominantie. De Nederlandse media zullen het waarschijnlijk draaien als ‘vrouw aan de top’, maar in Parijs en Jakarta interesseert dat niemand. Daar kijken ze naar de winstmarge. En die stijgt.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business