Er is niets vervelender dan wakker worden om 23.00 uur met een glimlach, terwijl je om 22.00 uur al op tv had moeten stralen. Arjen Lubach weet dat nu ook.
RTL 4 zegt: “We vertrouwen Arjen!” En dan schuiven ze hem op naar half twaalf. Alsof je iemand een gouden handdruk geeft en dan zijn stoel weghaalt. “Geweldig dat je er bent!” – bonk – “Maar doe het vanaf nu vanaf de achterbank.”
Tina Nijkamp ziet het aan. Ze zegt: hij baalt. En ze heeft gelijk. Wie zou niet balen? Je begint met een show vol energie, satire, een beetje woede over het nieuws – en dan zeggen ze: “Leuk, maar doe dat morgen maar, als de meeste mensen al snurken.”
Maar Arjen? Die lacht. Die zegt: “Top! Ik vind het geweldig!” Natuurlijk zegt hij dat. Wat moet hij anders doen? Huilen in de kleedkamer? Zeggen: “Ik voel me buitengesloten”? Nee, je glimlacht, je schudt handen, je zegt “dankjewel” alsof je een taart krijgt en niet een pak slaag.
Maar kijk maar naar de ogen. Daar zit het verdriet. Of misschien gewoon vermoeidheid. Wie wil er nou om elf uur ’s avonds nog nadenken over de wereld? Dan wil je slapen. Of nog beter: een biertje, een plaid, en iets stoms op Netflix.
RTL 4 denkt: “Laat hem maar grappen maken over het nieuws, maar niet te veel publiek.” Maar het is geen grap als jij om twaalf uur nog wakker bent omdat je niet kan slapen en dan Arjen ziet zeggen: “En dan dacht ik: waarom doe ik dit eigenlijk?”
Misschien is dit de toekomst. Geen prime time meer. Alleen late avond, voor de mensen die niet kunnen slapen of te veel gedronken hebben.
Maar Arjen? Sterk van je. Je lacht. Je doet je werk. Maar we zien het. Je baalt. En terecht.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘