Mijn moeder is overleden. Dat zei ik al. Maar nu weet ik precies hoe het ging. Op de grond. Dat staat in Story. Alsof ik een scène uit een film lees. Mijn moeder, 87 jaar, valt. En dan is het over. Geen ziekenhuis, geen drama, gewoon: op de grond.
Ik snap het wel, hoor. Mensen willen weten hoe het zit. Maar moet je dat dan in een roddelblad zetten? Een maand na dato? Alsof het een nieuw seizoen van een serie is. ‘Aflevering 1: moeder valt’. Volgende week: ‘Caroline huilde in de keuken’.
Ik praat er zelf over, ja. Maar dan wel op mijn manier. Niet in een blad dat naast de kassa ligt. Tussen de kauwgomballen en de energiedrankjes. Alsof het een snack is. ‘Hier, lees even over de dood van mijn moeder terwijl je wacht op je wisselgeld.’
Haar broer zegt niks. Of hij zegt het niet hardop. Maar ik zie het aan zijn ogen in de foto. Niet blij. Niet boos. Gewoon: moe. Alsof hij denkt: ‘Moest dat nou allemaal?’ Alsof je na een begrafeniskoffie ineens een interview krijgt over hoe je oma is gestorven. ‘Ja, mevrouw, ze viel. Op de grond. Nee, geen kop thee meer.’
Ik ben hoofdredacteur van mijn eigen leven. Maar soms voelt het alsof iemand anders de afstandsbediening heeft. En op ‘dramatische terugblik’ drukt. Terwijl ik gewoon wil zitten met een kop thee. En níét over de grond praten.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘