Nou, daar zat ik dan. Met mijn thee. En de afstandsbediening. En Jort Kelder op tv die zei dat vrouwen hier geen echt geld verdienen. Alsof we met z’n allen een kraampje hebben op de markt. ‘Twee voor een euro, mevrouw?’ Alsof we niks betalen voor de huur van ons hoofd.
Catherine Keyl reageerde. Gelukkig. Want zij zei wat wij dachten: “Bij mannen heet dat een concern. Bij vrouwen een winkeltje.” En hup, daar ging de waarheid als een scherpe stiletto door de zool van het macho-denken.
Maar wees eerlijk. We kennen dit. Elke keer weer. Een vrouw begint iets, en dan wordt het ‘lief’. Leuk. Schattig. “Wat fijn dat jij een beetje meedoet.” Terwijl ze net haar zevende cursus heeft afgerond, haar website op orde heeft en drie keer per week om drie uur ’s ochtends wakker wordt van de zorgen. En dan zegt een man: “Wat leuk, zo’n klein winkeltje.”
Maar Jort noemde het gewoon hardop. En daarmee gaf hij het systeem weg. Niet uit haat. Maar uit gewoonte. Alsof het normaal is. Alsof het niets zegt. Alsof het niet telt. Alsof het niet steekt.
Maar het steekt wel. En Catherine Keyl pakte het bij de kladden. Niet boos. Niet dramatisch. Gewoon: “Hé. Dit is niet klein. Dit is werk. Dit is leven. Dit is geld. Dit is macht.” En terecht.
Want het gaat niet om de winkel. Het gaat om het woord. En het woord ‘winkeltje’ is een slijpmiddel. Het slijt de waarde weg. Tot er niets meer over is. Behalve een beetje glitter en een bordje ‘gesloten’.
Maar we zijn niet gesloten. We zijn open. Elke dag. Voor iedereen die durft te kijken.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘