Eén avond winnen, de volgende alweer verliezen. Zo voelt het blijkbaar als je Chantal Janzen heet en een quiz presenteert in Duitsland. Niet hier, hoor, hier doet ze het geweldig. RTL 4 straalt weer trots, de kijkcijfers knallen, iedereen is blij. Maar in Duitsland? Daar zakte de kijkdichtheid van haar nieuwe muziekquiz Hitster meteen na aflevering één in als een oude bank.
“Het is shit”, zegt Chantal zelf. En dat zegt wat. Want zij is niet iemand die snel klaagt. Ze doet haar werk, zet een glimlach op, zorgt dat de muziek klinkt en de klokken rinkelen. Maar als het misgaat, zegt ze het gewoon. Geen gejank, geen gezeur, gewoon: het is kut. En terecht. Want wie wil er nou een show presenteren die niemand kijkt?
Je ziet het aan haar gezicht in de filmpjes: die twinkeling is er nog, maar er zit ook spanning in. Alsof ze denkt: hou ik dit hier vol? Zal Nederland het ook gaan zinken? Want wat in Duitsland gebeurt, gebeurt hier vaak een paar maanden later. Denk aan The Voice, of aan die quiz waar iedereen ooit om moest lachen maar nu niemand meer kent.
Maar goed, nu is het hier nog feest. RTL viert mee, de reclames zijn vol, de studio kraait. En Chantal? Die doet wat ze altijd doet. Ze zet de muziek aan, kijkt de kijker recht aan en zegt: “En nu, het volgende nummer.” Alsof er niks aan de hand is. Alsof kijkcijfers niks met haar te maken hebben.
Maar wij weten beter. Wij zien de schaduwen onder haar ogen. Wij horen de zucht na de uitzending. Want ook al zegt ze “het is shit”, ze geeft niet op. En dat is precies waarom we haar blijven kijken. Niet voor de quiz, niet voor de muziek, maar voor háár. De vrouw die durft te zeggen dat het misgaat.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘