Je zag het aan Johan Derksen. Hij knikte. Hij glimlachte. Hij zei dingen als “uitstekend” en “verfrissend”. Alsof hij een reclamespotje voor de kerk had ingestudeerd. Maar wacht even. Lisette Wellens, pas achter de tafel bij Vandaag Inside, en dan al zo’n salvo van lof? Alsof ze de Bijbel heeft herschreven?
Victor Vlam, die weet waar de schoen drukt, denkt dat het niet om talent ging. Nee. Het was een noodgreep. Een “ze móésten” moment. Geen keuze. Geen alternatief. Gewoon: zet aan, zeg iets moois, en snel.
Want stel je voor: nieuwe meid, eerste keer, en dan kritiek? Dan breekt de hel los. De krant schrijft: “Wellens faalt op tv”. De socials gaan branden. En de producent zit met een hoofd vol zorgen en een budget vol gaten. Nee, dan maar lof. Veel lof. Te veel lof. Alsof je een kind prijst omdat het zijn broek aanheeft zonder hulp.
Maar goed, misschien was ze wel goed. Echt. Misschien sprak ze met zoveel warmte dat de koffie op tafel zichzelf opwarmde. Maar dat weten we niet. Want de lof kwam niet van het hart, maar van de planning. Ze móésten haar goed vinden. Anders ging het mis.
En zo zit het vaak in de media. Niet wat je doet, maar wanneer je het doet. Tijd is belangrijker dan talent. De eerste keer moet glanzen. Daarna mag het dalen. Maar de start? Die moet stralen. Zelfs als het alleen maar schijn is.
Ik zeg niet dat ze niks kan. Ik zeg alleen: de lof was verplicht. Niet vrijwillig. Zoals een glimlach naast een baas. Je doet het, of je wordt vervangen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘