Tina Nijkamp laat haar telefoon bijna vallen. Ze had net een bak koffie voor zich gezet, wilde even scrollen tussen twee scripts door, en dan: BNNVARA wil door met Wolven. Terwijl de koffie nog niet eens goed door haar slokdarm was, moest ze alweer slikken. Twee keer. Want dit? Dit was geen nieuws. Dit was een grap. Of een nachtmerrie. Of allebei.
Wolven. Dat programma. Met Soundos en Pieter. Je weet wel: de show die zo zwaar was als een natte deken, maar dan zonder warmte. Een realityspel waarbij zelfs de afstandsbediening moest gapen. En nu zou BNNVARA er gewoon… nog een seizoen van maken? Alsof je na een brandend pannenkoekje gewoon nog eentje in de pan gooit. Zonder boter. Zonder hoop.
Ik zeg niet dat het niks was. Ik zeg alleen: de kijkcijfers waren zo laag dat je ze met een vergrootglas moest zoeken. En toch. Toch zit er iemand in een vergaderzaal, met een whiteboard en een glas water, die zegt: “Ja, maar het idee… het idee was goed.” Het idee was een wolf in schaapskleren. En het schaap is inmiddels doodgeslagen door de realiteit.
Maar goed, BNNVARA is niet gek. Of wel? Nee, ze zijn niet gek. Ze zijn gewoon wanhopig. Wanhopig om iets te maken dat aanspreekt. Iets dat kijkt. Iets dat niet meteen wordt overgeslagen voor een oude aflevering van Mocro Maffia. En misschien denken ze: als we het dit keer iets harder maken? Meer drama? Meer tranen? Meer Pieter in een bos met een rugzak? Wie weet. Misschien wordt het dan pas echt spannend. Als hij verdwaalt. Dan kijken we misschien wel.
Maar Tina Nijkamp? Die is nog steeds in shock. En ik snap het. Want jij denkt: eindelijk, eindelijk is het voorbij. Je kunt weer rustig slapen. Geen morele dilemma’s meer om 21.30 uur. Geen Soundos die iemand ‘authentiek’ noemt terwijl iedereen weet dat het gemaakt is. En dan: bam. Tweede kans. Alsof je bij Monopoly al twee keer op de gevangenis hebt gestaan en dan zeggen: “We spelen nog een ronde.”
Ik zeg niet dat het nooit kan werken. Maar als je een flop hebt, en je doet het gewoon nog een keer, dan heet dat geen doorzettingsvermogen. Dan heet dat domheid. Of hoop. En hoop is gevaarlijk. Want dan denk je: misschien wordt het dit keer anders. Misschien kijken mensen. Misschien word je beroemd. Maar hoor eens, liefje: als niemand kijkt, is het geen show. Dan is het een solostrip in een lege kerk.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘