Er zat een Vlaamse man in een Nederlandse tv-studio. Hij praatte. Niemand begreep hem. Niet de kijkers, niet de collega’s, zelfs de tolk in zijn eigen hoofd leek moeite te hebben.
Ik zeg niet dat het aan zijn accent lag. Maar toen hij “een quiz over intelligentie” wilde lanceren, dachten de technische mensen dat hij “een kruis over insecten” zei. En zo begon het misverstand.
Erik Van Looy, bekend in Vlaanderen als de man die slimme mensen dwingt om dom te kijken, dacht dat hij hier ook kon binnenwandelen met een glimlach en een puntentafel. Maar Nederland is geen quizvloer, Erik. Nederland is een afstandsbediening met zes kanalen waarop iemand altijd aan het huilen is of een koekje verkoopt.
Zijn show? Een flop. Zijn uitspraak? Een raadsel. Zijn contract? Opgezegd. Niet omdat hij niet goed was, maar omdat hij klonk als een navigatiesysteem dat halverwege de route besluit om Nederlands te vergeten.
Peter van der Vorst, lang het gezicht van royaltynieuws met een glimlach van oor tot oor, zag het gebeuren. Hij zweeg. Maar in de kleedkamer, zo hoor ik, zei iemand: “Als je niet snapt wat hij zegt, ben je niet dom. Je bent gewoon nuchter.”
En daar ligt het. Nederland houdt van duidelijkheid. Van Looy bood verwarring. Hij had een quiz over intelligentie, maar vergeten dat begrijpbaarheid ook een vorm van slim is.
Ik zeg niet dat we alles moeten vertalen. Maar als je in een ander land tv wilt maken, is het handig als je publiek je kan volgen. Zelfs al denk je dat je hetzelfde taalgebied deelt. Want tussen Vlaanderen en Nederland ligt meer dan een grens. Ligt een accent. Ligt een cultuur. Ligt een afstandsbediening die na vijf minuten al op een ander kanaal zapt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘