Er is een nieuw gezicht in Hilversum. Geen acteur, geen zanger, nee: een voormalig handbalspeelster. Estavana Polman. Ze heeft de bal opgeborgen en nu rent ze over het Media Park alsof ze een casting voor een realitysoap miste. Maar dan zonder alibi.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: wacht, is dit een sportjournaal of een zoektocht naar de nieuwe glans? Estavana, 33, stopt met handbal – waarschijnlijk omdat ze eindelijk doorhad dat het publiek meer houdt van tranen dan van doelpunten – en nu? Nu wordt ze geflankeerd door camera’s alsof ze net de Nobelprijs heeft gewonnen.
Robert ten Brink zit er ondertussen bij. 72 jaar. Kende ik als kind al van de zomerquiz. Toen al met een glimlach alsof hij wist dat hij nooit serieus zou worden genomen. En nu? Nu wordt hij plots bedreigd. Niet met een mes of zo, nee, met charme. Met glimlachjes. Met jonge energie.
Maar kom op. Is dit nu echt een bedreiging? Of is het gewoon weer hetzelfde verhaal? De ene generatie verdwijnt naar de achtergrond, de andere komt aanwaaien met een frisse blik en een Insramprofiel. Estavana heeft een mooi gezicht, ja. Ze kan lachen, ja. Maar of ze ooit zoveel kijkcijfers haalt als Robert in zijn piek? Denk het niet.
De omroepen zijn als hongerige honden. Zodra er een nieuw gezicht is, springen ze erop. RTL, SBS, Videoland – allemaal denken ze: misschien wordt dit onze nieuwe goudmijn? Maar ik zeg: geef me maar iemand die we al kennen. Iemand die geen filter nodig heeft om menselijk te lijken.
Estavana mag gerust proberen. Maar Robert? Die zit gewoon door. Met zijn kalme stem, zijn vaste plek op zondagmiddag. Hij hoeft niet te vrezen. Hij is gewoon ouderwets… en daardoor juist onvervangbaar.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘