Je ziet het steeds vaker: iemand komt naar een talkshow, denkt: ‘ik doe gewoon mezelf’, en dan gebeurt er iets vreemds. Iedereen lacht, maar niet met jou. Zoals gisteren bij Vandaag Inside. Estavana Polman zat aan tafel, fris als een zondagochtend, en dacht: dit wordt gezellig.
Maar dan: René van der Gijp. Die man is als een buurman die altijd te laat komt met de borrelhapjes, maar dan wel alles kritiseert. Hij keek, zweeg, en toen – bam – sloeg hij toe. “Als je slim bent, blijf weg!” riep hij. Niet gemeend, natuurlijk. Of misschien wel. Wie weet denkt hij dat talkshows alleen voor voetballers en ex-politici zijn.
Estavana deed niks fout, eigenlijk. Ze praatte over haar leven, haar werk, haar dromen. Gewoon, zoals je doet als je wordt uitgenodigd. Maar volgens Van der Gijp was het te veel, te serieus, te weinig geklets. Alsof je naar een feestje gaat en iemand zegt: “Leuk dat je er bent, maar kom nooit meer.”
Ik snap het wel, hoor. Talkshows zijn tegenwoordig een soort mediagym. Je moet kunnen springen, draaien, lachen om niets, en huilen op commando. Maar Estavana is geen turnster. Ze is een vrouw met een verhaal. En soms is dat genoeg.
Toch voelde het alsof ze in de val liep. Niet door haarzelf, maar door het systeem. Die tafel, die vragen, die timing – het is allemaal bedoeld om iemand klein te maken. En als het lukt, dan wordt er gelachen. En als iemand niet lacht, dan wordt het pas echt gênant.
Maar hier is het goede nieuws: je hoeft niet terug te komen. Je mag gewoon zeggen: “Nee, bedankt.” En dan lekker thuisblijven met een kop thee. Want echt: wat is er fijner dan geen René van der Gijp naast je?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘