Ik zat gisteren te kijken naar een oude aflevering van De Oranjezondag. Gewoon, met een kop thee, slippers aan, de kat op schoot. En ineens: daar was hij. Jack van Gelder. Met dat glimlachje. Dat beetje ondeugende, beetje ondeugende, beetje verdrietige. Alsof hij wist dat het al voorbij was.
Tegenwoordig hoort hij niks. Van Hélène. Geen berichtje. Geen kaartje. Niet eens een verkeerd nummer. Niks. Alsof ze een knop heeft omgedraaid. “Ik hoor niks,” zegt hij. En zegt het zo rustig, alsof hij over het weer praat. Maar ik hoor het wel. Dat ‘niks’ klinkt als een heel groot iets.
Ze werkten jaren samen. Jack, de ervaren zondagmiddagman. Hélène, de jonge kracht. Tot het misging. Of niet misging, maar gewoon stopte. Zoals sommige dingen stoppen. Zonder dramatisch afscheid. Zonder muziek. Zonder onweer. Gewoon: stilte.
Ik snap het wel, die stilte. In de media is alles groot. Emotie. Drama. Schreeuwen. Maar in werkelijkheid? Vaak is het gewoon: niemand belt terug. Je ziet iemand nooit meer. En dan denk je: was het dan allemaal voor niks? De lach. De gesprekken. De koffie in de green room?
Maar misschien is dat juist het punt. Het was niet voor niks. Het was gewoon. Tot het ophield. En nu is het voorbij. Zonder boze woorden. Zonder rekening af te sluiten. Zonder proces-verbaal. Alleen maar: stilte.
En toch. Als je 75 bent, en je zegt “ik hoor niks”, dan klinkt dat zwaarder dan een storm. Dan klinkt dat als een leeg huis. Met nog koffiekopjes in de kast. Maar geen gasten meer.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
