Weet je wat ik altijd zeg? Als het te lang duurt over zomercampings, dan is het geen tv, dan is het een slapeloosheidsmiddel. En daar zit Kees Tol nu in. Midden in een programma dat iedereen overduidelijk wil overslaan, alsof het een file is voor de vakantie. Nederland met Vakantie. Klinkt alsof je een folder uit een caravanpark uit de brievenbus trekt.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waarom blijft hij? Niet dat ik Kees persoonlijk ken, hoor. Maar ik ken het gevoel wel. Je staat opeens ergens middenin, terwijl je dacht: dit wordt leuk. En dan is het gewoon… stil. Geen lachen, geen kijkcijfers, niks. Alleen maar een desk, een paar papieren, en een glimlach die langzaam begint te kraken.
RTL had vast een plan. Zoiets als: “Zomer, zon, zee, Kees!” Maar het werd meer: zucht, zweet, zwaar. Want laten we eerlijk zijn, niemand wil om tien uur ’s avonds een overzicht van de drukste strandtenten. Dan pak ik nog liever een boterham.
En Eddy Zoëy dan? Die zit er ook in. Alsof iemand heeft gedacht: “Twee sterren in één keer, dan moet het wel gaan werken.” Maar twee sterren maken geen sterrenhemel. Soms is het gewoon donker.
Ik snap het wel, hoor. Je zegt niet zomaar nee tegen een zender. Maar soms moet je dat juist wél doen. Want als je naam gaat hangen aan een show die niemand ziet, dan is het geen carrière, dan is het een valkuil. En Kees heeft betere momenten gehad. Veel betere.
Misschien is het tijd voor een stap terug. Een kop thee. Een nieuwe richting. Want blijven doen alsof alles prima is, terwijl de kijkcijfers zeggen: “Wegwezen hier,” dat is geen tv-carrière. Dat is zelfkwelling.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘