“Wij geven het publiek wat het wil,” zegt de producer van een nieuwe RTL-datingserie. Alsof dat een excuus is voor een aflevering waarin een vrouw huilend in een zwembad springt omdat haar crush koos voor de blondine met de crop top. Alsof ‘wat het publiek wil’ niet gewoon een excuus is voor luiheid, gebrek aan visie, en een budget dat net genoeg is voor tweedehands kleding, maar niet voor een psycholoog op set.
Ik keek gisteren per ongeluk een halfuur mee. Niet uit nieuwsgierigheid. Niet uit schaamte. Maar omdat het zo meesleept. Niet de liefde. Niet de spanning. Nee, de manier waarop emotie wordt opgevoerd tot het niveau van een soap uit 2003, maar dan met betere filters. En dan bedenk je: wacht, dit is geen entertainment. Dit is conditionering.
We worden getraind om te kijken. Niet om te zien. En elke keer dat je klikt op ‘volgende aflevering’, winnen zij. Niet de makers. Niet de kijkers. De algoritmes. Die weten inmiddels precies wanneer je gaat huilen, wanneer je wegklikt, wanneer je toch blijft. En ja, dat meisje in het zwembad? Die wist het ook. Maar ze speelde mee. Omdat zichtbaarheid nu eenmalig is. En onzichtbaarheid voelt als verdwijnen.
Maar wie zijn we eigenlijk aan het entertainen? Onszelf? Of gewoon de kijkcijfers?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘