Renze Klamer belt haar niet. Maar wel: hij betaalt haar wel. Dat is het vreemde leven van Lale Gül op dit moment. Zij staat op de loonlijst van RTL, klaar om in het zetelcircuit te schuiven bij Renze, maar tot nu toe: niks. Geen telefoontje. Geen “kom maar langs”. Niks.
Je kunt je afvragen: wat is er mis? Is de stoel kapot? Is de thee op? Of is het gewoon… raar? Lale denkt van wel. Zij wil antwoord. En terecht. Want stel: jij wordt betaald om ergens te zijn, maar mag nooit komen. Dan voel je je of als een geheim wapen, of als een vergeten jas in de garderobe.
Na het einde van RTL Tonight wilde RTL 4 Lale Gül graag binnenhouden. Mooi, toch? Een frisse stem, scherp, jong, met een mening. Maar houden is één ding. Gebruiken is wat anders. En nu zit ze dus: op de loonlijst, maar niet op de bank. In de studio. Tijdens de uitzending.
Renze heeft de tafel. De camera. De vragen. Maar niet Lale. En dat voelt niet als een eerbetoon. Het voelt als een misverstand. Of erger: als een vergeten afspraak. Zo’n ding dat je in je agenda zet, maar dan toch overslaat omdat je “even geen tijd hebt”.
Maar kom op. Als je iemand betaalt, dan is dat voor iets. Dan wil je iets van haar. Haar mening. Haar lach. Haar stilte, zelfs. Maar niks doen? Haar laten wachten? Dat is geen strategie. Dat is onbeleefd.
En voor de kijker? Ook raar. Want wij zien het. Wij merken het. Wij vragen ons af: waar is ze? Wanneer komt ze? En waarom niet? Zo’n show leeft van gezichten. Van wisseling. Van frisse wind. En Lale is wind. Maar nu staat ze buiten, met haar hand op de deurklink.
Misschien wacht Renze op het perfecte moment. Misschien is het allemaal nog in opbouw. Maar voor Lale is het duidelijk: als je betaalt, mag je ook roepen. En als je roept, moet iemand antwoorden.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
