Weet je wat ik altijd zeg? Als de thee koud is, zet je een nieuwe pot. Maar soms blijft de oude zitten. Net als Gooische Vrouwen. Linda de Mol, schat, je hebt het zo vaak goed gedaan. Serie van je hart, kijkcijfers als een raket, iedereen kent Cheryl Morero alsof ze haar oma is. Maar nu? Nu kijkt de helft niet eens meer. En de andere helft zet de afstandsbediening uit bij aflevering drie.
Ik zeg niet dat het slecht is. Maar het is niet meer spannend. Het is alsof je voor de vijfde keer dezelfde cake eet. Lekker, ja. Maar moet het nou echt weer?
De cijfers liegen niet. En Story heeft gelijk: het gaat niet goed. Niet slecht genoeg voor een schreeuwende kop, maar wel saai genoeg om te stoppen. Want dat is het ergste wat er in tv-land kan gebeuren: niet gehaat worden, maar vergeten.
Linda is slim. Ze weet wanneer iets werkt. En ze weet ook wanneer iets niet meer telt. Dus waarom doorgaan? Waarom niet gewoon zeggen: “Dankjewel, leuk geweest, tot ziens”? Net als een goede gast bij een feestje. Je gaat niet als laatste overeind staan met een leeg glas.
Andere series stoppen met een knal. Gooische Vrouwen slijt. En dat is zielig. Niet voor de acteurs, die verdienen hun geld. Maar voor het idee. Want het begon zo fris. Zo rauw. Zo… rijk. Nu is het gewoon lawaai op de achtergrond.
Misschien is het tijd voor iets nieuws. Iets kleins. Iets stils. Iets dat niet schreeuwt, maar fluistert. Want daar hoor je soms het hardst.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
