Weet je wat het ergste is aan televisie? Niet de slechte make-up, niet de vieze microfoons, en zeker niet de scripts die smaken als opgewarmde koffie. Nee, het ergste is dat er altijd één mag en één niet. Net als op school. Frank mag, Lisette niet. En Lisette, die negen jaar lang netjes op haar plek zat, denkt: wacht, ik zit hier ook al die tijd.
Ze wilde de avond. Niet de middag, niet de ochtend, niet de slotrol in een repore over tuinboontjes. Nee, de avond. De plek waar Welmoed Sijtsma vroeger zat. De plek waar je serieus genomen wordt. En toen die vrijkwam, dacht Lisette: misschien nu? Na negen jaar trouwe dienst? Negen jaar van vroeg opstaan, van weerberichten, van ‘goedemorgen Nederland’ alsof je het meent?
Maar nee. Die plek ging naar Frank. Frank van Leeuwen. We kennen hem, we mogen hem, hij is aardig, zeker. Maar waarom hij wel en zij niet? Dat is de vraag die blijft hangen. Niet zozeer: waarom stopt Lisette? Maar: waarom moest ze stappen om te worden gehoord?
In de media denken we vaak: als je hard werkt, komt het vanzelf. Maar blijkbaar niet. Want hard werken is blijkbaar niet genoeg. Je moet ook het juiste geslacht zijn, of de juiste naam, of gewoon op het juiste moment in de weg lopen. Of misschien is het gewoon: Frank mocht, Lisette niet.
En dan vertrek je niet met een ‘bedankt en tot ziens’, maar met een ‘ik voel me overgeslagen’. Dat is geen drama. Dat is gewoon pijn. En dat hoor je pas als iemand weg is. Net als bij een stoel in de klas. Pas als hij leeg is, zie je dat iemand er zat.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘