Je ziet het aan je moeder. Als ze ’s ochtends de krant leest en ineens snuift: “Hè, daar heb je weer die Rutte.” Dan weet je: er is iets gebeurd. Gisteren was het: “NATO-baas, zeg! Alsof hij de koning van de frietkraam is geworden.”
Evert Santegoeds denkt dat Rutte nu niet meer bij Vandaag Inside moet komen. Omdat het niet ‘past’ bij zijn nieuwe functie. Alsof hij ineens een pak moet dragen met een sjaaltje eromheen, en geen frikandel meer mag eten. Alsof je na een promotie ineens geen slippers meer mag dragen.
Maar kom op. Die man zat jarenlang in de kamer met Van der Gijp en de rest. Lachte, dronk, deed alsof hij een van ons was. Nu is hij opeens te belangrijk? Alsof hij niet meer mag lachen om een vieze mop, omdat hij nu met generaals luncht?
Ik zeg: laat hem komen. Laat hem zitten waar hij zat. Met zijn ellebogen op tafel, een biertje in zijn hand. Want als je ooit een keer zo ver bent dat je geen grap meer durft te maken, dan ben je al verloren. En de wereld heeft mensen nodig die nog durven te lachen. Zelfs als ze een heleboel landen moeten leiden.
De vraag is trouwens: wie zegt wat past? Evert? De NAVO? Of gewoon wij, met onze afstandsbediening in de hand? Want wij kijken. Wij beslissen. En ik weet zeker: de helft van Nederland wil gewoon zien of Rutte nog steeds kan lachen om een grap over een slipper die in de sneeuw blijft zitten.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘