Evert Santegoeds zit er niet op te wachten. Gordon weer in Privé? Nee, dank je. Te veel gedoe. Te veel lawaai. Te veel van dat ‘ik ben terug!’-gedoe dat toch weer in het niets oplost.
Ik snap het wel. Stel je voor: je bent hoofdredacteur, je wil rust in de redactie, een beetje orde, een kop thee zonder drama. Dan komt Gordon aanwaaien met zijn energie, zijn ideeën, zijn ‘ik ben écht serieus nu’. En dan? Dan breekt de hel los. Of niet. Dat is juist het probleem. Niets gebeurt. Weer niet.
Hij schreef vroeger columns. Luid. Emotievol. Met veel uitroeptekens. Alsof hij tegen een publiek schreeuwde. Alsof hij dacht: als ik harder gil, gelooft men me misschien. Maar niemand gelooft hem meer. Niet echt.
Santegoeds heeft het gezien. Meerdere keren. De opgang, de val, de comeback, de val, de comeback-light, de zucht, het verdwijnen. Zo gaat het al jaren. En nu zegt hij: genoeg. Geen ruimte meer. Geen vertrouwen meer. En vooral: geen zin in de ellende die volgt als je hem weer moet wegsturen.
Want dat is het altijd. Het is nooit gewoon ‘tot ziens’. Nee, het is drama. Reacties. Interviews. ‘Ik voel me gekwetst!’ Alsof het om liefde gaat. Maar het gaat om werk. En werk is er niet meer.
Ik zeg niet dat Gordon niets kan. Maar wat hij doet, werkt alleen als het écht raak is. En dat is het nu niet. Het is herhaling. Het is geposeer. Het is ‘kijk mij eens weer!’ zonder dat er iets te zien is.
Privé heeft andere zorgen. Ze willen lezers. Klikken. Aandacht. Maar niet van Gordon. Niet meer.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘