“Drieëntwintig procent van de Nederlanders voelt zich tekortgedaan door streamingplatforms.” Zo’n uitspraak lees je niet elke dag. En toch, daar stond het, in een serieuze marktonderzoek, tussen cijfers over abonnementskosten en kijkgedrag. Niet: ‘Ik vind Netflix te duur.’ Nee: ‘Ik voel me tekortgedaan.’ Alsof je na een avondje Netflix beseft dat je leven niet op het scherm past.
Waar komt dat vandaan? Niet van geblokkeerde series. Niet van het wachten op nieuwe afleveringen. Nee, het komt van de belofte die nooit is gedaan: dat jij, gewone kijker, ook een hoofdrol kunt spelen. Dat je als ‘gewoon’ Nederlands jongetje uit Almere ook door kan breken op Videoland, als je maar genoeg drama levert. Maar niemand vertelt je dat het drama óók gecast wordt.
RTL gooit er elke week een nieuwe datingshow in de lucht, Prime Video investeert in lokale thrillers met bekende gezichten, en Videoland droomt van een doorbraak als ‘het nieuwe fenomeen’. Maar wat niemand zegt: de kans dat jij écht zichtbaar wordt, is kleiner dan de kans dat je ooit wordt gevraagd om een juryzitting te doen bij *Idols*.
We verwarren zichtbaarheid met waarde. En daar profiteren ze van. Want zolang jij denkt dat je een rol moet spelen om gezien te worden, blijft het systeem draaien. Zonder jou. Met jou. Maar nooit echt voor jou.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘