Je weet dat het serieus is als Carlo Boszhard belt met een vraag over overlijden. Niet om te schrikken, hoor. Gewoon, zo’n gesprek tussen twee mannen die al jaren meedraaien in de media-machine. Henny Huisman, 78, was eindelijk te zien als dragqueen in *Make Up Your Mind*. En Carlo, altijd alert, dacht: stel nou dat-ie er niet meer is tegen de tijd dat-ie eindelijk op tv komt? Want wachten op uitzending, dat kan maanden duren. Zo lang dat het voelt alsof je al dood bent.
Dus belt Carlo. Niet met een bloemetje, niet met een kaartje, maar met een vraag: “Heb je er wel aan gedacht dat je misschien doodgaat voor je op tv komt?” Geen gekke vraag, als je erover nadenkt. Henny staat al jaren op het scherm, maar nu ineens als dragqueen? Met glitter, jurk, hoge hakken? En dan moet je maanden wachten tot de uitzending? Dan kun je inderdaad wegkwijnen in de tussentijd.
Maar Henny? Die lacht. Die zegt: “Nou, dan ben ik tenminste op een vrolijke manier overleden.” En dat is het precies. Het is geen drama. Het is geen rouwscène. Het is gewoon twee mannen die weten hoe het spelletje gaat. Je doet iets gekks, je wacht, en dan komt het pas. Of niet. Maar als het komt, is het tenminste gekleurd.
Wat zegt dit over ons? Dat we bang zijn voor onzichtbaarheid. Niet voor de dood, maar voor het idee dat je iets leuks doet, en dat niemand het nog ziet. Henny draait zich om in zijn hakken, Carlo belt vanuit zorg, en wij kijken toe. Vanaf de bank. Met de afstandsbediening in de hand. En een kop thee die koud wordt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘