Weet je wat ik nooit snap? Dat mensen denken dat familie automatisch vrienden zijn. Alsof je met bloedverwanten per se moet kletsen over het weer, terwijl je eigenlijk alleen maar zin hebt in stilte en een kop thee.
Jan Smit en zijn zus Monique – zes jaar ruzie. Zes jaar. Dat is langer dan sommige huwelijken duren. En waarom? Omdat zij iets zei. Iets over vreemdgaan. En hij vond dat niet leuk. Logisch, natuurlijk. Maar dan kies je toch: vergeven, vergeten, of gewoon stoppen met bellen?
Maar nee. Hij is ‘koppig’. Zo zeggen ze. Alsof hij een koe in een weiland is die weigert van het ene pad naar het andere te lopen. Jan, schat, het is geen wedstrijdje wie het langst kan boos blijven. Dat wint nooit iemand.
Ik snap het wel, hoor. Je zus praat over je privéleven. Dat voelt als verraad. Maar het is nu zes jaar later. Zes jaar! In die tijd zijn kinderen geboren, series afgelopen, en is zelfs de afstandsbediening al drie keer vervangen. En jullie? Nog steeds bij die ene zin?
Misschien is het niet eens meer over die zin. Misschien is het over trots. Of over wie er als eerste sorry zegt. Maar wie zegt er nou als eerste sorry in een familie? Alsof je als kind moet opbiechten dat jij de laatste drop heeft opgegeten – terwijl je al jaren geen drop meer eet.
Ik zeg niet dat het makkelijk is. Maar soms is het leven gewoon: minder drama, meer koffie. En als het echt niet meer lukt, dan is dat ook oké. Niet iedereen hoeft je vriend te zijn, zelfs al deelt hij of zij jouw achternaam.
Maar blijven zitten in een ruzie van zes jaar? Voor mijn part heet je Smit of Jansen, dat is gewoon verspilde tijd. En tijd, lieve mensen, krijg je nooit terug.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘