Er zat een vrouw op de bank. Niet zomaar een vrouw. Lisette Wellens. Ze zat in Vandaag Inside, de plek waar media hun ziel verkopen voor kijkcijfers. En nu? Nu zegt Wilfred Genee: “Had niks te melden!” Alsof hij een keuring doet bij de groentewinkel. “Deze aardappel is slap, weg ermee.”
Het begon zo mooi. Nieuwe gezicht, frisse wind, misschien zelfs een beetje vrouwelijk verstand. Maar nee. Binnen één optreden is het alweer: afgebrand, uitgeblust, weggeblazen. Net als Estavana Polman eerder dit jaar. Die dacht: ik doe even mee aan het grote mediakabaal. En toen? “Te weinig inhoud.” Weg.
Nu is het Lisettes beurt. Zit ze daar, glimlachend, met een microfoon voor haar neus. En denkt iemand: “Wat doet ze hier eigenlijk?” Want VI is geen gesprekstafel. Het is een slachthuis. Iedereen moet schreeuwen. Iedereen moet boos zijn. Of gek. Of verdrietig. Maar niet gewoon… niks zeggen. Dan ben je eruit. “Had niks te melden!” roept Genee. Alsof dat een zin is. Alsof dat iets zegt over wie zij is.
Maar wacht. Is het nou echt zo dat ze niks te melden had? Of is het dat ze gewoon niet schreeuwde? Niet huilde? Niet een man beschimpte? Want in VI moet je érgens over boos zijn. Anders ben je saai. En saai is erger dan slecht. Saaie mensen worden niet ontslagen. Ze worden genegeerd. En dat is nog erger.
Lisette zat daar. Rustig. Gevat misschien. Maar niet hysterisch. En daarmee faalde ze al. Want VI wil geen rust. VI wil rumoer. Een beetje tranen, een beetje schelden, een beetje “ik ben KWAAD!” En dan? Dan ben je een week lang de koningin. Tot de volgende komt.
Dus ja, misschien is het waar. Misschien had ze niks te melden. Of misschien had ze gewoon te veel verstand om het in dat gekkenhuis te laten horen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘