Maurits stond in de woonkamer met een doos die net zo groot leek als een koffietafel, met op de voorkant een raket die eruitzag alsof-ie écht zou kunnen opstijgen. Schatje, zei hij met een blik van pure verrukking, dit is geen speelgoed. Dit is engineering in miniatuur. De NASA Artemis, LEGO-style. 3601 stukjes. Precisie tot in de boutjes. En het staat straks op de schouw. Als statement.
Carla bekeek het geheel vanuit de deuropening, armen over elkaar, wenkbrauw licht opgetrokken. Alsof ze een interieurcrisis zag aankomen. Liefje, zei ze, jij denkt dat je een serieuze zakenman bent met een Tesla en een maandelijkse abo op The Economist, maar je staat hier met een kinderdoos van 220 euro waarop een mannetje in een oranje pak staat te juichen alsof-ie net een gratis frikandel heeft gewonnen.
Maurits probeerde stand te houden. Dit is geen frikandel, Carla. Dit is inspiratie. Dit is de toekomst van de ruimtevaart. En bovendien: het is esthetisch verantwoord. Als we het mooi oplichten, wordt het kunst.
Vreselijk, zei Carla. Het wordt een stofvanger met een prijskaartje van een tweedehands fiets. En als je denkt dat dit ding past tussen de vtwonen-lamp en de Japanse kruk waar ik drie maanden voor heb gespaard, dan heb je meer ruimte in je hoofd dan in de Orion-capsule.
Maar dan, onverwacht, zweeg ze. Keek nog een keer naar de doos. En toen naar Maurits, die eruitzag als een jongetje dat net had gezegd dat hij later astronaut wil worden. Ze zuchtte. Omdat ze wist dat hij het zou kopen, of ze nu ja zei of nee. En omdat, diep vanbinnen, ze het eigenlijk wel schattig vond. Dat mannetje van haar, met zijn dromen van maanbases en LEGO-raketten die nooit echt zullen vliegen.
Laat maar, zei ze. Maar als het op de schouw komt, moet het perfect worden gebouwd. En geen stukjes onder het bankje vergeten. Ik wil geen interieurvervuiling.
Maurits straalde. En voor het eerst in jaren voelde hij zich een beetje als Neil Armstrong. Al was het maar met een schroevendraaier in plaats van een raketmotor.
Want soms is speelgoed geen kindergedoe. Soms is het een manier om te zeggen: ik droom nog.
Interessant? check de link