René van der Gijp zit gewoon thuis. Hij drinkt thee. Of koffie. Geen idee. Maar hij leest de krant. En dan ziet hij: Lee Towers is boos op hem. René kijkt op. Zegt hardop: ‘Hè?’
Want volgens René kennen ze elkaar amper. Twee keer gezien. Niet meer. Niet minder. Geen drama. Geen ruzie. Geen onenigheid over een taart. Niks. Maar nu opeens: Lee is boos. En het staat in de krant. En op radio. En op internet.
René snapt er niks van. Hij denkt: heb ik iets gezegd? Iets gedaan? Heb ik per ongeluk zijn muziek afgezet? Zijn hoed van zijn hoofd geblazen? Nee. Nee. Nee. Hij heeft gewoon geleefd. En gesproken. En gepraat over dingen. Maar niet over Lee. Of wel?
Lee zegt: René is kil. Afstandelijk. Koud als ijs. Maar René denkt: ik ken hem nauwelijks. Hoe kun je koud zijn tegen iemand die je twee keer gezien hebt? Dat is als boos zijn op de bakker omdat hij geen kerststol bakt in juni.
Misschien zit het zo: Lee wil warmte. Menselijkheid. Een knuffel. Of een handdruk. Of een ‘leuk je te zien’. Maar René is René. Hij is niet ijskoud. Hij is gewoon… René. Hij zegt wat hij denkt. En denkt wat hij zegt. En houdt van voetbal. En van bier. En van rust.
Maar in de media? Dan wordt elk woord een zwaard. Elk gebaar een oorlog. Twee keer zien is ineens een jarenlange vete. Een knipoog wordt een dreigbrief. En een ‘goedemorgen’ klinkt als een belediging.
Lee heeft een boek uit. Mooi. Mooi voor Lee. Maar moet je dan René erbij slepen? René zit daar niet op te wachten. Hij wil geen vijand zijn. Hij wil geen vriend zijn. Hij wil gewoon… niet bestaan in het verhaal van een ander.
Maar dat kan niet. Want in de media moet er altijd iets zijn. Iets spannends. Iets kouds. Iets heets. Dus: Lee is boos. René snapt niks. En wij lezen het allemaal. En denken: hè?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
