Er is weer contact. Geen grote mededeling, geen persconferentie, geen rooksignalen. Alleen maar een appje hier, een lach daar. Alsof het niets is. Maar voor wie de radiowereld een beetje kent, is het net zoiets als wanneer je ex-buurman ineens weer langsloopt met de sleutel van je oude fiets. Je weet meteen: dit betekent iets.
Mattie Valk zit nu zonder maatje. Marieke Elsinga is weg, met al dat geklaag over dit en dat, en nu zit Mattie daar in zijn eentje achter de microfoon. Zoals een kat zonder achterkamer. En dan, uit het niets: Wietze. Niet die Wietze van het weer, nee. Wietze de Jager. Zijn oude radiopartner. Die met de stem van een man die altijd net iets te laat is voor zijn eigen verjaardag.
Ze appen. Gewoon. Zo gezellig. Alsof je na tien jaar weer eens een biertje drinkt met iemand van wie je dacht dat je hem nooit meer zou zien. Maar dan zonder bier. En zonder herinneringen aan oude ruzies. Of misschien juist met heel veel herinneringen aan oude ruzies. Want dat is radio: lachen, schreeuwen, en dan weer samen de auto uitduwen.
Of er een terugkomst komt? Geen idee. Maar het feit dat ze weer appen, zegt genoeg. In de media is een stilte vaak luidruchtiger dan een schreeuw. En een appje van Wietze is misschien wel het hardste geluid in de studio sinds de microfoon viel.
Qmusic houdt zijn adem in. Of niet. Maar ik wel. Want als die twee weer samen achter de knoppen zitten, dan wordt het geen rustige ochtend. Dan wordt het lawaai. En lawaai is precies wat radio nodig heeft. Niet altijd alles mooi en netjes. Soms gewoon: rauw, echt, en met een beetje ruzie erbij.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘