Je ziet het aan je moeder. Als ze in de keuken staat, met de rug naar je toe, en zegt: “Nou, dat is dan weer fijn.” Dan weet je: er is iets gebeurd. Iets kleins. Iets groots. Iets wat niet klopt. Zo stond ik gisteren voor de tv, met een lepel in mijn hand en een pot hagelslag op het aanrecht, toen ik hoorde dat Saskia Belleman bijna geen BN’er was geworden. Omdat ze te veel hagelslagtweets zou hebben gemaakt. Ik liet de lepel vallen. In de pot. Met een plof.
Hagelslagtweets. Alsof dat een reden is om iemand van de lijst te schrappen. Alsof je na een paar losse opmerkingen over ontbijtgranen niet meer mag praten over rechtspraak. Saskia, rechtbankverslaggeefster, kort haar, scherpe blik – die moet zich verantwoorden voor iets wat ik zelf elke donderdag om tien uur doe: een beetje kibbelen op Twitter over of hagelslag nou hagelslag is als het op een croissant ligt.
Maar goed, het ging natuurlijk niet om de hagelslag. Het ging om de toon. En de toon, dat weet je als je ooit een keer te lang in de WhatsApp-groep van je ouders hebt gezeten, is alles. Saskia had blijkbaar te veel gezeurd. Te veel gelachen. Te veel gezegd. En toen flopte RTL Tonight – een tv-gedrocht, noemde de bron het zelf – en was ze weer vrij. Vrij als in: werkzoekend. Vrij als in: iemand moet haar nu weer oppikken.
Maar wie pikt er iemand op die te veel zegt? Die niet stil is? Die niet netjes in het hokje past? Gelukkig is er in Nederland altijd wel iemand die roept: “Wacht eens.” En die iemand vond: laat haar praten. Laat haar zeggen wat ze denkt. Zelfs over hagelslag. Zelfs over rechters. Zelfs over presentatoren die te lang praten.
En nu is ze dus een van de beste gasten. Niet ondanks de hagelslagtweets. Míndens de hagelslagtweets. Want mensen willen geen perfecte mensen. Ze willen mensen die de pot hagelslag leeg kunnen eten met een theelepel en er nog iets van kunnen maken.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘