Je ziet ze zo vaak: presentatoren die met een glimlach afscheid nemen van een zender, terwijl je weet dat er achter de schermen flink is geknoeid met data en datalekkages. Maar Saskia Belleman? Zij had gewoon een contract. Tot eind 2027. Niks glimlach. Niks ‘blessures helen’. Gewoon: ik zit vast.
Eén jaar bij RTL, en dan alweer weg. Dat klinkt als een impulsieve keuze, alsof ze per ongeluk een extra grote koffie heeft besteld. Maar nee. Ze had een plan. Of beter: ze had een angst. De angst om tot 2027 te moeten doorgaan met het presenteren van dingen die ze niet meer wil presenteren. Kun je dat nog een keer zeggen? Tot. Eind. Tweeduizendzevenentwintig.
Ze is niet dom. Ze is niet lui. Ze is gewoon iemand die na één jaar al zegt: dit is niet meer mijn ding. En dan ga je praten met de baas. Niet schreeuwen. Niet ontslag nemen. Maar vragen: stel nou… als ik nou iets anders wil? Mag dat dan? Mag dat dan, terwijl er papier is getekend met data en initialen en zo?
Andere mensen zouden blijven. Uit gewoonte. Uit angst. Uit loyauteit aan een logo op een badge. Maar Saskia niet. Saskia zegt: ik wil niet tot 2027. Ik wil nu al weg. En gelukkig luistert RTL. Of ze bang zijn voor negatieve publiciteit? Of ze gewoon respect hebben? Geen idee. Maar het werkt.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: zou ik dat durven? Zeggen: hoor eens, dit voelt niet goed meer. Mag ik stoppen? Nee, natuurlijk niet. Ik zou blijven tot het papier verbrand is. Maar zij niet. En daarom is zij op tv en ik niet.
Het gaat niet om de zender. Het gaat niet om het salaris. Het gaat om de moed om te zeggen: dit is niet meer van mij. En dan écht weggaan. Niet met een drama. Niet met een tranentrekkertje. Maar met een knikje. En een zucht van verlichting.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘