“Er is niemand thuis,” zei een actrice na afloop van de opnames van een nieuwe Prime Video-thriller. Niet over haar personage. Niet over haar relatie. Maar over het pand waar ze een maand lang iedere dag heen reed – een verlaten ziekenhuis, ingericht tot filmset, waar niets écht was, behalve de eenzaamheid.
Dat is het gekke: we kijken naar series die alles proberen te zijn – spanning, drama, liefde, traanuitstortingen – maar niemand durft nog over stilte. Over het moment dat de camera blijft hangen op een lege stoel, een koffiekop die afkoelt, een telefoon die nooit overgaat. Want stilte levert geen kijkcijfers op. Stilte is geen content.
Prime Video gooit weer miljoenen in een Nederlandse productie met bekende namen, maar waar is de ziel? Niet in de plotwendingen. Niet in de voice-over aan het begin. Nee, de ziel zit in het tussenbeide. In de blik die te lang blijft hangen. In de ademhaling die net niet synchroon is. En die wordt weggesneden, omdat iemand in een kantoor in Amsterdam denkt: “Dit is te traag voor de gemiddelde kijker.”
Maar wie is die gemiddelde kijker eigenlijk? Iemand die alles kijkt, maar niets onthoudt? Iemand die klikt, maar niet voelt?
Misschien is het tijd dat we niet alleen vragen: ‘Wat kijken we vanavond?’ Maar ook: ‘Waarom kijken we eigenlijk?’
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘